District 9 (2009)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt1136608/

Voor wie hem zojuist heeft gemist op tv! Maar misschien juist ook voor degenen die wel zaten te kijken? Een productie van Peter Jackson, nu bekend van The Lord Of The Rings. Maar voor die tijd was hij vooral bekend onder de liefhebbers van het splatter genre (een komische vorm van horror met overdreven veel bloed en gore shit) door de klassiekers Bad Taste en Braindead. En dat is relevant omdat District 9 meer past in het laatste rijtje dan bij The Lord Of The Rings en King Kong. Gelukkig maar! Want de laatste twee zijn visueel natuurlijk prachtig maar niet erg origineel.

District 9 gaat over gestrande aliens in Zuid-Afrika, “prawns” geheten vanwege hun uiterlijk en omdat het bottomfeeders zouden zijn. Ze krijgen een eigen wijk en al gauw groeit deze wijk uit tot een gemeenschap. Dat levert natuurlijk problemen op, want de garnalen hebben nogal afwijkende gewoontes. Ze zijn dol op afval en kattenvoer en vernieling en geweld zijn voor hen gezellige en leuke bezigheiden. De overheid besluit om de garnalen naar een wijk ver buiten de stad te verplaatsen. En dan begint de ellende natuurlijk!

Ondanks dat Peter Jackson slechts de producent is van deze film, vind ik hem toch kenmerkend voor zijn vroegere stijl. Namelijk vernieuwend, soms uitermate goor en ergens ook wel lollig. Terwijl de film eerder dramatisch is dan grappig. Dat laatste komt vooral door het thema racisme in combinatie met het knullige hoofdpersonage, Wikus Van Der Merwe. Een schlemiel zou ik zelfs zeggen. Zijn taak is de garnalen te verhuizen naar de nieuwe locatie. Hij ziet deze taak als een grote eer maar eigenlijk neemt niemand hem serieus en lijkt hij vooral gekozen te zijn omdat hij gemist kan worden.

De film is boven alles een vreemde combinatie van factoren: serieus, grappig, science fiction, documentaire stijl, racisme, over-the-top, smerig, actie en kritisch. De keuze voor Zuid-Afrika als locatie past bij de maatschappijkritische en serieuze kant van de film. Het is echter weer ironisch om de zwarte Zuid-Afrikaanse bevolking zich racistisch over de garnalen te horen uiten. Het hele sci-fi karakter is weer een beetje vreemd bij een film over apartheid, niet? Maar begrijp me niet verkeerd, het werkt allemaal heel goed bij elkaar. Waarom weet ik even niet.

Wat ik zelf altijd leuk vind te zien in films, is een ode aan andere films. In District 9 wordt een beetje een ode gegeven aan The Fly uit 1986 van David Cronenberg. Ik zal alweer half te kotsen toen Wickus zijn bloederige nagel zo los kon trekken van zijn vinger! Lekker vies dus en erg eigenaardig, ik doe vandaag een 8½ uit 10!

El Topo (1970)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt0067866/

Wat begint als een bloederige western verandert al snel in een Jodorowsky film. En dan mag je zelf bepalen waar het over gaat. Voor wie geen films van deze regisseur heeft gezien, Alejandro Jodorowsky maakte hardcore arthouse films. Dit was nummer drie voor mij, na The Holy Mountain en Santa Sangre. Eigenlijk raar, want ik houd helemaal niet van arthouse. En daarbij geldt: drie is teveel.

De reden dat ik me toch aan dit vehikel heb gewaagd, is dat hij werd genoemd in de documentaire Midnight Movies: From The Margin To The Mainstream. De documentaire gaat over de opkomt van vreemde en duistere films in de jaren zestig en zeventig. Midnight Movies waren films die te vreemd (en te ranzig) waren voor het gewone bioscooppubliek en door kleine bioscoopjes in dito uurtjes werden gedraaid. Een groot succes in deze jaren en een cultfenomeen. En een genre waar ik me wel in kan vinden. De bekendste voorbeelden van Midnight Movies zijn El Topo (1970), Night Of The Living Dead (1968), The Harder They Come (1973), Pink Flamingos (1972), The Rocky Horror Picture Show (1975) en Eraserhead (1977). Pink Flamingos is wellicht mijn favoriet uit het rariteitenkabinet van de film, dus iets wat in die context genoemd wordt, moet ik zien.

De preview van El Topo en de context van Midnight Movies heeft me op het verkeerde been gezet. Of misschien wilde ik me graag op het verkeerde laten zetten, want ik hoop altijd op een pareltje tussen de zwijnen. Helaas was El Topo dat toch niet helemaal. Het is een typische Jodorowsky film: vaag, arthouse, meer een droom dan een film en met veel verwijzingen naar de Bijbel. Misschien kun je de film zelfs zien als het leven van Jezus. Maar om dat te kunnen beweren zou ik echt meer van de Bijbel moeten weten. Al en met al toch een typische Midnight Movie want hij is bloederig, gewelddadig, met veel naakt en extreem vaag. Jammer genoeg net niet mijn soort vaag. Blijkbaar heb je daar ook soorten in.

Genoeg woorden hierover omdat ik me niet kan voorstellen dat iemand deze film gaat kijken of zelfs gezien heeft. Nou ja, laat ik mijn faceboek vrienden niet onderschatten. Ik weet in ieder geval één persoon die zich eraan gewaagd heeft. Als je Jodorowsky nog nooit gezien hebt, is deze film best de moeite waard, mits je van arthouse houdt. Hij is ook de moeite waard als je groot fan bent van Jodorowsky, maar dan heb je hem waarschijnlijk al gezien. Voor alle andere, normale, mensen is deze film niet geschikt. Omdat een 7 te hoog klinkt, geef ik een 6,9 uit 10.

Vertigo (1958)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt0052357/

Vertigo komt van het Latijnse woord “verto”, een wervelende of draaiende beweging. Het is een vorm van duizeligheid, namelijk draaiduizeligheid. Vertigo is geen hoogtevrees! Ondanks wat sommige websites beweren. Een combinatie van vertigo en hoogtevrees komt voor maar is niet verplicht. Je kunt het een hebben zonder het ander. Ik heb gelukkig geen van beide. Ter compensatie heb ik recidiverende depressies. Maar daar word je niet draaierig van, hoogstens een beetje duizelig of licht in je hoofd als het echt heel erg is.

De film Vertigo is een klassieker uit 1958 van The Master Of Suspense, Alfred Hitchcock. Het verhaal gaat over een gepensioneerde detective, met vertigo en hoogtevrees, die door een vriend gevraagd wordt om diens vrouw te schaduwen. Ze gedraagt zich namelijk nogal vreemd, de vriend vermoedt dat ze bezeten is door een geest van haar overgrootmoeder. Met tegenzin neemt de detective de zaak aan en raakt verwikkeld in een zaak waar hij zich niet meer los van maken.

Ik heb veel films gezien maar ik heb eigenlijk niet veel verstand van cinematografie. En bij Hitchcockfilms gaat het daar volgens mij wel vaak om. Nou kan ik natuurlijk heel Wikipedia doorspitten en hier ophoesten, maar dat vind ik een beetje loos. Ik kijk zelden naar de manier van filmen, mijn interesse ligt eerder in de sfeer die ontstaat en het verhaal dat verteld wordt. En wat betreft het laatste doet Hitch zijn naam eer aan, ik vond het nog best spannend! Toch wel een prestatie voor een film van ruim vijftig jaar oud. Met ook nog eens een verassende plotwending.

Eigenlijk heb ik niet zoveel interessants over deze film te melden. Het is een ouderwetse thriller die het rustig aan doet. Misschien wel door de stijl van Hitchcock word je gemakkelijk meegenomen in het verhaal. Hierdoor bleef ik in ieder geval geïnteresseerd kijken, 7½ uit 10.

Shinboru (2009) [Symbol]

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt1410261/

Je kunt het aan de Japanners overlaten om iets totaal onbegrijpelijks te maken. In dit geval weet ik ook niet goed waar te beginnen, dus begin ik maar met bij het begin. Dat is in dergelijke gevallen vaak de beste tactiek. Of in ieder geval, de meest gestructureerde tactiek. Maar eigenlijk moet ik niet zoveel van deze loze tekst schrijven, anders krijg ik het hele verhaal hier niet op papier.

De film bestaat eigenlijk uit twee zeer verschillende films die door elkaar heen zijn gemonteerd. Fragmenten van de twee films wisselen elkaar af. De eerste gaat over een Mexicaanse worstelaar in een klein dorpje in aanloop naar een groot gevecht. Deze film is qua verhaal het meest normaal (tot op zekere hoogte) maar in de context van de gehele film het vaagst. De tweede film gaat over een Japanse man in een zeer hippe pyjama in een geheel witte kamer zonder deuren of ramen. Op de muren zitten een soort hendeltjes die, als je erop drukt, ervoor zorgen dat er allerlei voorwerpen de kamer ingegooid worden door onzichtbare luiken. Logisch toch?

Het verhaal van de Mexicaanse worstelaar laat ik buiten beschouwing want ook na de derde keer kijken begrijp ik niet waar dat over gaat. Wat trouwens niet betekent dat ik het niet goed of interessant vind. Tegen het eind van de film wordt het verband wel iets duidelijker, maar veel is het niet. Toen ik na een jaar de film voor de tweede keer zag, dacht ik bij het zien van de eerste scène dat ik de verkeerde had opgezet. Zo vaag is het dus (in het kader van de rest van de film).

Het verhaal van de Japanse man in de witte kamer vind ik interessanter omdat het zoveel ruimte geeft om je eigen interpretaties te bedenken. Wat mij betreft gaat het (ook) over hoe een mens zich ontwikkelt gedurende zijn leven. In de eerste instantie kan hij nog niks en doet hij maar wat. Na een tijdje ontdekt hij basale alsdan regels over zijn gedrag. Door hiermee te spelen en te oefenen, leert de mens steeds complexere problemen oplossen. Gedurende dit hele proces leert hij ook hoe verwachtingen, geluk, toeval en de wil zijn leven bepalen. Dit laatste blijkt volgens mij uit hoe de “hendeltjes” werken, ze worden door meerdere factoren beïnvloed.

Uiteindelijk houd ik het toch betrekkelijk kort. Mijn interpretaties hebben alleen zin als je de film gezien hebt, anders is het vooral vaag gelul in de ruimte. Waar trouwens niks mis mee is. Je moet de film gewoon zien om te begrijpen waarom hij zo goed is. En misschien kun je me dan ook vertellen wat de functie is van het verhaal over de Mexicaanse worstelaar. Wat betreft het verhaal van de Japanner: zeer origineel, mooi gemaakt en op momenten hilarisch. Zijn pyjama alleen rechtvaardigt al een score van 9 uit 10.

Cowboys & Aliens (2011)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt0409847/

Hoge verwachtingen zorgen voor diepe teleurstellingen. Wat betreft films is dat vaker regel dan uitzondering, zeker als het gaat over hedendaagse (Hollywood) films. Volgens mij heb ik in een eerdere review daar al iets over gezegd, maar ik weet niet meer precies wat. Doet er verder ook niet toe, want ik was niet van plan om daar over uit te weiden. Maar, ook zoals eerder gezegd, zo heb ik toch weer een alinea vol!

Cowboys & Aliens gaat over cowboys en aliens. De naam zegt het eigenlijk al. En de naam is precies wat de film is: een film over cowboys en aliens. Niet meer en niet minder, maar dan vooral niet méér. Normaliter zou dat prima zijn, maar je moet nog wel iets toevoegen. Vette actie bijvoorbeeld. Of suspense, ben ik ook dol op. Een goedbedachte dramatische wending, ook prima. Zelfs een standaard Hollywood sausje zou het geheel nog wat smaak kunnen geven. Maar niets van dat alles.

Wellicht vraag je je nu af: cowboys en aliens, dat is toch kei grappig? Dat had ik in ieder geval wel gedacht. Het zijn namelijk twee nogal contrasterende thema’s. Als je een film à la Once Upon A Time In The West zou maken en Clint Eastwood blijkt opeens een vermomde alien te zijn, dan zou dat toch minstens verassend zijn! Een dermate groot contrast nodigt uit om fijne grappen en grollen over te maken, niet? Niet! En het is niet zo dat mijn stemming hier roet in het eten heeft gegooid. Ook was ik niet dronken. Nee, er is volgens mij letterlijk niet één grap gemaakt. En dat is minder dan het aantal grapjes in The Lord Of The Rings, de meest humorloze film aller tijden.

Nog even snel het verhaal. In het Wilde Westen wordt een man wakker met een mysterieuze armband. Hij is zijn geheugen kwijt. In een stoffig dorpje heeft hij een treffen met de zoon van de baas. Dan komen er opeens schietende aliens in vliegtuigjes die een aantal mensen ontvoeren. Omdat daar ook geliefden en zoons tussenzitten, gaat iedereen op zoek naar de aliens om ze te verjagen. Eindgevecht, positieve epiloog, einde.

Niet slecht gemaakt, wel gewoon saai vanwege de totale nietszeggendheid. Het is een beetje als een bord gekookte aardappelen: niet vies, maar iemand uitleggen hoe het smaakt? Zes uit tien dus.

Batoru Rowaiaru (2000) [Battle Royale]

MDB: http://www.imdb.com/title/tt0266308/

Survival òf the fitness. Of niet hè. Aldus de mannen van de radio. Zo ook hier. Eigenlijk is Battle Royale een moderne uitvoering van Lord Of The Flies. Maar er zitten ook elementen in die passen bij het verhaal van Nineteeneightyfour die ik niet goed kan benoemen. Misschien loop ik wat te hard van stapel en zijn er ook mensen die de film niet gezien hebben. Beginnen bij het begin is dan het devies. Wie weet wat een devies eigenlijk is?

Het nieuwe millennium is begonnen en in Japan breekt de crisis uit. Miljoenen arbeiders zijn werkloos en kinderen weigeren naar school te gaan. Hierdoor slaat de angst toe bij de volwassenen. Om de jeugd in het gareel te houden, wordt een nieuwe wet aangenomen. Deze wet staat toe dat eens in de zoveel tijd een groep jongeren op een eiland wordt gedropt die moeten vechten op leven en dood. Iedereen krijgt een ander wapen, bijvoorbeeld een mitrailleur, een bijl of een verrekijker. Er zijn geen regels, degene die na drie dagen nog leeft, wint. Slechts één kan het eiland levend verlaten. Om te voorkomen dat meerdere personen overleven en in de gaten te houden wie er leeft, draagt iedereen een exploderende halsband. Klinkt bekend, niet? Dat van die halsband dan, dat is wel eerder gedaan. In ieder geval in The Running Man (1987) met Arnold Schwarzenegger en Wedlock (1991) met Rutger Hauer.

Een klas van 42 leerlingen wordt op het eiland gedropt. Goed voor 41 doden die behoorlijk bruut in beeld gebracht worden. Een gewelddadige film, dat zeker. En ook erg kil, sommige leerlingen doen al snel fanatiek mee aan het spel en vermoorden zonder blikken of blozen hun klasgenoten. In dat kader heeft de film overeenkomsten met Lord Of The Flies: Hoe lang houdt het beschaafde en sociale in de mens stand als je leven op het spel staat? Het grote verschil tussen de twee films is dat de dood in Battle Royale veel explicieter aanwezig is waardoor de deelnemers sneller tot extreme acties overgaan. Blablabla, wat een kletspraat eigenlijk.

Op Wikipedia las ik wat interessants over deze film: “As a fifteen year old, Kinji Fukasaku was made to work in an ammunitions factory with his class during World War II. In July 1945, the factory came under artillery fire. The children could not escape so they dived under each other for cover. The surviving members of the class had to dispose of the corpses.” Zo over van de werkelijkheid staat de film dus niet… Andere maatschappijkritische noten die je erin zou kunnen zien, zijn bijvoorbeeld: Wat gebeurt er als je kinderen een wapen geeft? En: De angst van volwassenen voor de jeugd.

Goed, heel veel te zeggen over deze film. Ik vond hem vooral goed vanwege het (toen nog) originele verhaal en het compromisloze geweld. Ook interessante vanwege de verschillende maatschappijkritische kanttekeningen die de film plaatst, acht uit tien?

Harry Potter And The Deathly Hallows: Part 2 (2011)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt1201607/

Na jarenlang verzet tegen de hype heb ik een jaar geleden de strijd gestaakt en ben ik toch maar aan de Harry Potter films begonnen. De belangrijkste reden was dat ik vond dat ik wat minder koppig mocht zijn en dat ik door mijn vasthoudendheid misschien een leuke film zou mislopen. Daarnaast was ik depressief en was het vooruitzicht van 6x 2,5 uur hersenloze beeldvulling ook erg aantrekkelijk. Omdat het laatste deel toen nog niet uit was, heb ik ook het een na laatste deel laten liggen. Ik vermoedde dat de helft van het einde slechts frustratie zou opleveren. En dat had ik goed gezien.

Eerst kort wat over de voorgaande Harry Potter films. De eerste film vond ik redelijk origineel en verder vrolijk, fantasierijk en speels. Prima vermaak voor het hele gezin in de donkere dagen. Maar ook geschikt voor volwassenen die van sprookjes houden. Deel twee en drie waren ook goed te pruimen alhoewel ik ook vond dat ze weinig toevoegden aan het eerste deel. De filmserie gaat wat mij betreft daarna bergafwaarts. De vorm van het centrale verhaal blijft ongeveer hetzelfde en het secundaire verhaal (Voldemort) gaat steeds meer ruimte innemen. Zelfs zoveel dat deel vier en vijf blijven bungelen tussen het centrale en het secundaire verhaal. Deel zes is qua verhaal eigenlijk meer het eerste deel van het einde, waarbij het einde dan een trilogie is.

Maar dan deel zeven (Deathly Hallows Part 1). Dat is echt niks. Ten eerste ergerde ik me aan het feit dat de film niet los gezien kan worden van de voorgaande zes delen. Aangezien ik geen groot fan ben, stond niet alles even helder voor de geest dus ik vroeg me de helft van de tijd af wie wat waarom aan het doen was. Daarbij vind ik dat als je besluit een film in twee delen uit te brengen, elk deel afzonderlijk de moeite waard moet zijn en iets van afbakening moet hebben. Dat heeft deel 1 totaal niet. Ik vond het verder saai en humorloos.

Gelukkig kan het laatste deel er direct achteraan. Duidelijk minder slecht met meer actie en verhaalontwikkeling maar veel te weinig grapjes. In combinatie met het vorige deel eigenlijk gewoon The Lord Of The Rings voor kinderen. Drie ventjes op een queeste voor een magisch item die de drager ervan heel gemeen en boos maakt. Veel lopen. Aan het einde een groot gevecht tussen goed en kwaad in een kasteel. Goed wint. The end. Totaal niet origineel, veel te weinig humor en luchtigheid en het voegt weinig toe aan de voorgaande delen.

Conclusie: Ga vooral de eerste drie delen van Harry Potter kijken als je houdt van sprookjes, fantasy en feelgood films. De laatste twee delen zijn wat mij betreft alleen interessant voor de Harry Potter junks en degenen die met eigen ogen moeten zien dat het goed afloopt. Ook zeer geschikt voor mensen die The Lord Of The Rings te eng vonden: 5,3 uit 10 voor de twee delen samen.

p.s. Ik vond het geanimeerde stukje over de Deathly Hallows wel erg mooi gemaakt!

Margin Call (2011)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt1615147/

Oplichters zijn het! Maar hoe ze het doen, of wat ze doen, wordt me na het zien van Margin Call nog steeds niet duidelijk. Het mysterie van de beurs. Eigenlijk is het een grote goocheltruc. Een soort machine. Aan de ene kant stop je er “verwachtingen” in, dan zegt het apparaat allemaal ingewikkelde woorden die geen betekenis hebben in de echte wereld (obligaties, buitengewoon dividend, amortiseren, claimemissie en liquiditeit) en aan de andere kant komt er dan een berg geld uit! Wat is de moderne economie toch een wonder.

Elk logisch denkend mens snapt dat er hier iets niet klopt. Beurshandelaars worden stinkend rijk terwijl ze geen arbeid of product leveren. En dat kan helemaal niet, want waar komt dat geld dan vandaan? Van de gewone mensen natuurlijk! Zonder dat we het doorhebben worden onze centjes ingepikt. Je ziet er niks van, je bankrekening blijft gewoon hetzelfde aangeven. Totdat er een echte crisis uitbreekt en je opeens geen baan meer hebt, je hypotheek niet kunt betalen, je spaargeld is verdampt of iets anders waardoor het droog brood eten wordt. Gelukkig is het momenteel nog niet zover, maar eerlijk gezegd denk ik dat het onvermijdelijk is. Want de balans is scheef. En als het op een gegeven moment misgaat, gaat het ook echt mis. Denk ik.

Maar niet alleen de beurshandelaars hebben hier schuld. Natuurlijk heeft iedereen hier letterlijk schuld aan (merk op hoe ik hier correct het woord letterlijk gebruik!). Want wie goochelt er niet als de beurshandelaars met zijn eigen geld? Rood staan, een hypotheek, studieschuld, kopen op de pof. Allemaal voorbeelden van kunstenmakerij in de grote illusie die wij de economie noemen. En terwijl het eigenlijk zo simpel is. Maar dat ga ik hier niet uitleggen, dat vind ik nu een beetje te ingewikkeld. De kern van het verhaal zou zijn: geen geld uitgeven dat je niet hebt.

Dit zegt natuurlijk nog niet zoveel over de film. Maar dat deed ik expres, want over de film is eigenlijk niet zo heel veel te zeggen. Het verhaal gaat over de vooravond van de voorlaatste grote economische crisis (die met de Amerikaanse hypotheken). De firma die hier schuld aan heeft, ontdekt een foutje in de berekeningen. Oeps! Wat te doen? Nou, als we iedereen in de reet neuken voordat zij ons in de reet neuken, komen we nog met een hoop geld weg! Goed plan baas. Geen documentaire, wel interessant. Goed geacteerd en hier en daar een paar interessante observaties. Het is eten of gegeten worden! 7 uit 10.

Oh, wacht. Die dude met die wenkbrauwen, what the fuck?!

Shark Night 3D (2011)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt1633356/

Wat de poster en naam ook mogen suggereren, Shark Night 3D is geen monstermovie maar een slasher. Met alle verplichte ingrediënten: een groepje tieners/twintigers van de bekende samenstelling (de babe, de nerd, de hunk, de goofball, de virgin, etc.), een vakantiehuisje in de middle of nowhere, een geheim in het verleden van een van de hoofdrolspelers en een paar Hillbilly’s. Ook het verloop is als een slasher: in de eerste vijftien minuten worden de karakters voorgesteld aan de kijker, vervolgens begint de reis naar “de gevaarlijke plek” waar ze ook de Hillbilly’s voor het eerst tegenkomen. Dan valt al snel het eerste slachtoffer zonder dat het hoe en waarom helemaal duidelijk wordt. Paniek. Het groepje valt uit elkaar waardoor de kijker denkt: blijf toch bij elkaar! Een voor een worden ze afgeslacht. Maar de maagdelijke held(in) weet door zijn/haar puurheid te overleven. Met of zonder zijn/haar tegenspeler.

Een slasher dus, ik ben zwaar teleurgesteld! Natuurlijk had ik wel op IMDB gezien dat deze film slechts een 4,2 kreeg. De kans dat het toch een leuke of goede film is, wordt dan wel heel erg klein. Maar zoals mijn lezertjes weten, heb ik iets met haaien. Kijken dus. Mede vanwege de titel en poster. Ik verwacht niet veel, wel een beetje te pruimen haaienfilm. Natuurlijk niet beter dan Jaws, maar toch iets beter dan de bagger aan haaienfilms die daarna zijn uitgebracht? Want deze film is nieuw, heeft budget en gaat de bioscoop in, dan kan er toch niet veel misgaan? Tja, dat is maar hoe je het bekijkt. Want als slasher is deze film best origineel door het moorden uit te besteden aan de haaien. Al monstermovie is Shark Night een totale mislukking. De rol van de haaien is te marginaal en ze hebben geen speciale eigenschappen waardoor ze angstaanjagend worden.

Shark Night zit in een spagaat. Aan de ene kant een slasher, aan de andere kant een monstermovie. En dat laatste zit hem natuurlijk in het gebruik van haaien maar ook in de vele referenties aan Jaws. Zo is de openingsscène bijna identiek aan de openingsscène uit Jaws. De hond die apporteert in het meer en terugzwemt, heb ik ook eerder gezien. En zo zijn er nog meer overeenkomsten: de waterskiër die aangevallen wordt, het net op tijd terugzwemmen naar de houten pier en de aanval op de haaienkooi. Tenslotte vond ik de Hillybilly nogal lijken op Quint. Ik houd er wel van, refereren naar andere films. Maar dan moet het wel ergens op slaan. En het slaat ergens op als de films genregenoten zijn. Dat is het maken van referenties een beetje als zeggen: Kijk, dit is mijn grote broer. Omdat het in dit geval geen genregenoten zijn, wordt het meer als zeggen: Kijk, die is iemand die ik net op straat tegen ben gekomen. Loos dus.

Het originele van Shark Night 3D is dat je denkt dat je een monstermovie hebt besteld, maar je uiteindelijk een slasher voorgeschoteld krijgt. Daar kan ik de lol wel van inzien. Jammer genoeg is de slasher die je vervolgens voor je krijgt, totaal smakeloos. Geen leuke grapjes (ja, eentje over je moeder), geen spanning, geen overdreven splatter, geen knipoog en zelfs geen borsten! En vooral dat laatste is natuurlijk een ernstig gebrek, voor straf 5 uit 10.

Stranger Than Fiction (2006)

IMDB: http://www.imdb.com/title/tt0420223/

Hoe je het ook wendt of keert, Will Ferrell is gewoon een goed acteur. Het probleem is echter dat hij geregeld in domme komedies speelt waardoor hij nooit serieus genomen wordt. Hetzelfde geldt voor Jim Carrey. Zonde, want beide acteurs vind ik indrukwekkend als ze in de juiste film spelen. Carrey bijvoorbeeld in Man On The Moon en The Truman Show en Ferrell in Everything Must Go en nu dus in Stranger Than Fiction.

De film gaat over Harold, een nogal stijve belastinginspecteur die dwangmatig dingen telt. Zijn leven is saai en routineus. Totdat hij op een dag een stem hoort die zijn leven blijkt te vertellen. Harold ontdekt dat hij niet gewoon een persoon is, maar een karakter uit een boek. En als dat nog niet erg genoeg is, hoort hij de stem zeggen dat hij een dezer dagen de dood zal vinden! Harold gaat op zoek naar zijn schrijver om aan zijn noodlottige eind te ontsnappen.

De kern van de zoektocht is het antwoord op de vraag: is dit een komedie of is dit een drama? In een komedie trouwen de twee ogenschijnlijke tegenpolen, in een drama gaan ze allebei dood. Door de mogelijke plot zo te expliciteren, krijgt de film iets zelfkritisch. Wat bij mij bonuspunten oplevert. Daarnaast werkt het expliciteren van de plot en het concept van een verhaal in een verhaal zoals een schilderij van Escher: ergens klopt er iets niet en dat maakt het fascinerend.

De oplettende lezer zal nu wellicht denken: Hee, dit verhaal ken ik! En dat klopt. Want in hetzelfde jaar dat Stranger Than Fiction uitkwam, kwam ook Ober uit van Alex Van Warmerdam. De film is op een aantal punten verschillend, maar de kern van het verhaal is hetzelfde. Wie wat van wie heeft gejat, is mij tot op heden niet duidelijk. Wellicht ligt er een bestaand verhaal ten grondslag aan beide films? Wat betreft de versie van Van Warmerdam moet ik wel zeggen dat ik die beter vind. Gewoon omdat ik hem als regisseur en acteur zo goed vind maar ook omdat de film wat zwartgalliger is. Stranger Than Fiction is uiteindelijk onmiskenbaar Amerikaans.

Al met al is Stranger Than Fiction een vrolijke film met wat drama en romantiek. Een fantasierijk en wonderbaarlijk verhaal dat met overtuiging wordt gebracht. Daarnaast voldoende grappige momenten en geen getreuzel of geneuzel. Eigenlijk een standaard romcom, maar doordat het personage zelfbewust wordt, juist weer niet. En dat is vrij briljant bedacht, vind ik. 8 uit 10